ನೊಟ

ದಿಕ್ಕು-ದೆಸೆಗಳ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಎತ್ತೆತ್ತರ

ಮರಗಳಲೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುವ ಹಕ್ಕಿಗಳ ನೋಡು,

ಆಯಾಮಗಳ ಬಂದನವಿಲ್ಲದೆ ಮನಸ್ಸೇಚ್ಚೆ

ಹೆಣೆಯುತಿದೆ ಸುಂದರ ಬಲೆಯ ಜೇಡು ,

ಮುಕ್ತ ಮನದಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ದುಡಿದರೆ ಗೆಲುವಿದೆ,

ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬದುಕುವ ಗೆದ್ದಲು-ಇರುವೆಗಳ ನೋಡು

ವಾಸ್ತವ

ಮನುಜ ಮಾತ್ರ ನೊಡುವುದು

ಜ್ಯೊತಿಷ್ಯ-ಗ್ರಹಗತಿ-'ವಾಸ್ತು'ವ

ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು, ಮಲಗಲು,ತಿನ್ನಲು,

ತಿರುಗಲು,ಮಗ್ಗಲು ತಿರುಗಿಸಿ ಮುಖ ನೊಡಲು

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆಸರಿಡಲು, ಮದುವೆ, ಮುಂಜಿ, ಪ್ರಸ್ತ,

ಸತ್ತರೂ ಕೊನೆಗೆ ಕಳೆದು ವಾನಪ್ರಸ್ತ

ಮಿತಿ ಬೇಕು, ಬಿಡಿ 'ಡಾಂಭಿಕತೆ'

ನಿತ್ಯ ಬದುಕಿನ ಸುಂದರ ಸತ್ವ-ಸಾರವ ಬಿಟ್ಟು

ಯಾರದೊ ಮಾತಿಗೆ ಮನಸಿನ ನಿತ್ರಾಣ,

ಸಹಜ ಸ್ವತಂತ್ರ ಬಾವಗಳ ಬಂದಿಸಿ

ನಾವು ಬಧುಕುವುದು ಏಕೆ?

ಮತ್ಯರೋ ಮಾತಲ್ಲೆ ನಮ್ಮನ್ನು

ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಬೇಕೆ?

ಸುಳಿವೇ ನೀಡದೆ ಸುತ್ತಿ ಬಂದೆರಗುವ

ಸುನಾಮಿ-ಭೂಕಂಪಗಳನು ತಡೆಯಲಾರದು

ಯಾವ ಜ್ಯೊತಿಷಿಯ 'ವಾಸ್ತು'ವು

ಬದುಕೇ ಅಂಗೆ, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬರುವ

ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳಂಗೆ,

ಇರಬೇಕು ಹಕ್ಕಿ ರೆಕ್ಕೆ-ಪುಕ್ಕಗಳ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಿದಂತೆ

ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವು ನಕ್ಕು-ನಗಿಸುತ,

ಸ್ನೆಹ-ಪ್ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳ ಹಂಚುತ

ಆಗಲೇ ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕ,

ಇದೇ ನಿತ್ಯ ಜೀವನದ 'ಸತ್ಯ-ವಾಸ್ತವ'.

ಭುವನ ಸುಂದರಿ

ಪ್ರೀತಿಯ ಕಡಲಲ್ಲಿ
ನೀ ಮಿಂದು ಬರಲು
ಬೆರಗಾಗಿ ನೊಡಿದವು
ಬಾನು-ಭುವಿಗಳು ಬೆರೆತು
ಆ ಸೂರ್ಯನೂ ಮಂಕಾದ
ನಿನ್ನ ಚೆಲುವನು ನೋಡಿ
ಮೈಮರೆತು , ನಿನ್ನ ನಸುನಕ್ಕ
ತುಟಿಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಿಮುತ್ತಿಡಲು
ಕಾತುರದಿ ಬರುತಿಹವು ಆತುರದಿ
ಅಲೆಅಲೆಯು,ಆ ಅಲೆಯ ಬಿಂಬಗಳೆ
ನನ್ನ ಮನಸಿನ ಆಗಸದ ತುಂಬ
ರಂಗು-ರಂಗಾಗಿ ಚೆಲ್ಲಿವೆ, ಆಸೆ
ನಸುಗೆಂಪು ಬೆಳ್ಳಿಮೊಡದ ಒಳಗೆ ,
ಕಾದು ಕುಳಿತಿರುವೆ ಬಾ ಹಾಸಿ ,
ಒಲವನ್ನು ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲ ಕೆಳಗೆ
ತುಂಬಿ ಕೊಡು ಕೆಂಪು ತುಟಿಯಲಿ
ಅಮೃತ ವ ನಂಗೆ , ಸುರಿಯುವೆ
ಮಳೆಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅಪ್ಪಿಕೊ
ನೀ ಭುವಿಯಾಗಿ ಅಂಗೆ
ನದಿಯಾಗಿ-ಝರಿಯಾಗಿ,
ತೊರೆಯಾಗಿ-ಜೀವ ಜಲವಾಗಿ
ಹರಿವೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಷಯ
ಭುವಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ನಿನ್ನೆದೆಯ
ಕಡಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನಾ ಬರುವೆ
ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ಚಲನೆಯ ಒಳಗೆ
ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರ-ನಕ್ಶತ್ರ ಗಳಿರುವವರೆಗೆ
ನಾ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುವೆ ಕೊನೆವರೆಗೆ .

ನ ಸ್ವ(ಶ್ವ)ರ

ಗುಂಡಣ್ಣ ಕುಡಿದಾಗ

ಕೂಗುತ್ತಾನೆ

'ಬದುಕೇ ನಶ್ವರ '

ಹೆಂಡತಿ ಮುಂದೆ

ಬಂದಾಗ

ನ ಸ್ವರ

'ವೇದಾ'- ಅಂತ

ಸ್ವರ್ಗ ನರಕ ವೇನೆಂದು ತಿಳಿಯಲು
ಆತ್ಮ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಅರಿಯಲು
ದಾರ್ಶನಿಕರು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಅಲೆಯುತ್ತಾರೆ
ದೇಶಾಂತರ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ,
ಸುಮ್ಮನೆ ಓದುತ್ತಾರೆ ಬದುಕೆಲ್ಲ 'ವೇದಾಂತ' ಗಳನ್ನೂ

ನಗಗೆ ಮೂರೇ ತಿಂಗಳಿಗೆ ,
'ಸ್ವರ್ಗ-ನರಕದ' ಅರಿವಾಯಿತು
ಕೇಳದೆಯೂ ' ಕಾಳಿ 'ಯ ದರ್ಶನವಾಯಿತು ..!

ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಮದುವೆಯಾದೆ
ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ 'ವೇದಾ' ಳನ್ನು

ನೊಂದವಳು

ಎಲ್ಲರೂ ತಂದರು
ಒಂದು ಮಾರು ಹೂ
ಒಂದು ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ
ಅದ್ರ ಬೆಲೆ ಕೆವಲ ಹತ್ತು ರುಪಾಯಿ,
ಬಂದವರು ಐನೂರು ಜನ
ಅದರ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತ ಐದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ
ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು ಔಷಧಿಗೆ
ಕೇವಲ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ
ಬಕುಳಿಯುತಿದ್ದಳು ಆ ಮಹಾ-ತಾಯಿ

ತುಕ್ಕಿಡಿದ ಕಬ್ಬಿಣದಂತೆ

ಹಣದಿಂದ ಬಂಗಾರವಾಯಿತು ಬದುಕು

ಹೊಸ ಕಾರು,ಬಂಗಲೆ, ಬೈಕು

ಎನೂ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ ಎಲ್ಲದಕೂ ಆಳುಕಾಳು

ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೆ ನೀವು ಹಾಗೆ ತುಕ್ಕಿಡಿದ ಕಬ್ಬಿಣದಂತೆ

ಸುಮ್ಮನಾಗಬಹುದು ನಿಮ್ಮ ಕೈಕಾಲು-ದ್ರುದಯ-ಮೆದುಳು,

ನಮಗಿನ್ನು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲವೆಂದು ಮೂತ್ರ-ಪಿಂಡ ನರ-ನಾಡಿಗಳ ಜೊತೆ ತಣ್ಣಗಾದರೆ ಮನಸು

ಮತ್ತೆ ಏಳುವುದು ಬರೀ ಕನಸು..!